40% omzet uit verkoop van vlees

MAGDA IN MALDEREN BREIDT UIT

Supermarkt & Beenhouwerij Magda is al decennia­lang een begrip in Malderen en ver daarbuiten. Deze familiezaak werd vanzelfsprekend opgericht door Magda. In 1962 was zij gerante van een Fort winkel in het hartje van Malderen. In 1970 begon ze met supermarkt Magda. In 1988 verhuisde deze naar de Lippelostraat 24, waar ze een nieuwbouw neerpootten. Daar zit Supermarkt Magda nog steeds. Sinds 2001 staat haar zoon Danny samen met zijn vrouw Christel aan het roer. En die zagen dat een grondige renovatie en vooral een uitbreiding van de zaak geen overbodige luxe was.

Door Elisabeth Cornille

Een Succes door de jaren heen

Supermarkt & Beenhouwerij Magda is altijd al een succes geweest. Magda begon in een kleine Fort winkel in het dorp en nam na twee jaar de zaak over. Vandaag staat ze nog steeds bekend als 'Magda van de Fort'. Werken in een voedingswinkel was haar niet vreemd. Magda: “Mijn grootmoeder had ook een voedingswinkel. In haar tijd was dat natuurlijk nog heel wat anders. Ik mocht haar helpen met het vullen van de potjes javel of confituur.” In 1962 trouwde ze met haar man, Robert. Hij werkte in de bouw. Het plan was om samen met hem een huis te bouwen in Dendermonde en er eventueel een textielwinkel te beginnen. Maar Magda draaide goed. In 1972 kregen ze ook de kans om een winkel van 280 m² tegenover de oude winkel te kopen, waar ze zich ook meer op de versafdeling konden concentreren. De winkel bleef groeien. In 1988 kochten ze huizen op in de Lippelostraat en braken er ook een hoop af om een nieuwbouw te kunnen neerpoten. Sinds 2001 is hun zoon Danny zaakvoerder van Supermarkt - Beenhouwerij Magda.

Nieuwe generatie

Magda en Robert kregen twee zonen die allebei bij supermarkt Magda terechtkwamen. Maar broer Geert wou liever chambres d'hôtes uitbaten in Frankrijk en maakte in 2008 zijn droom waar. “Hij vertrok wat vroeger dan verwacht, waardoor wij ook wat vroeger met de verbouwingen zijn begonnen”, aldus Danny. “Er was  wel nood aan verandering. Alles was stilaan versleten of verouderd.” De verbouwingen gingen niet over één nacht ijs. Danny: “We hebben er bijna vijf jaar met het personeel, kennissen en collega's over gepraat.” Uiteindelijk is Magda uitgebreid van 680 naar zo'n 1.000 m² oppervlakte. Danny: “Eigenlijk zijn alleen de vier muren blijven staan. Al de rest is nieuw: de vloer, de verlichting, de rekken, de toog, de ateliers, de toiletten, alles.”
Danny heeft zelf de voornaamste beslissingen genomen en alles uitgedacht. “De rechtlijnige gevel tekende ik uit met de cellen van een Excel file. Overal had ik boekjes en zelfs een kleine zaklantaarn bij de hand om ook 's nachts ideeën te kunnen noteren.” Het loonde wel de moeite om alles zo minutieus voor te bereiden. Danny: “Er is tijdens de verbouwingen echt niets misgegaan.”

Slagersberoep

Danny volgde slagerschool en bracht zijn passie voor het vlees in de zaak. Naast een supermarkt is Magda vandaag dan ook en vooral een beenhouwerij, met vijf beenhouwers én een nieuwe besteltoog van maar liefst 25 m lang. De vorige was zo'n 16 m. Dat deze toog het hart vormt van de zaak werd duidelijk tijdens de verbouwingen. “We hebben de beenhouwerij twee weken gesloten tijdens de verbouwingen. Onmiddellijk was de ziel uit de winkel. Er kwamen niet alleen duidelijk minder klanten, maar er werd niet meer gepraat, er zat geen leven meer in de zaak.“
Het team bestaat uit drie gediplo­meerde slagers, twee hulpslagers en nog twee in opleiding.

Danny: “De niet-gediplomeerde slagers leiden we zelf op.” Ook de zoon van Christel en Danny heeft de liefde voor het vlees opgepikt. “Juan is zestien en volgt momenteel een opleiding in Brugge. Hij is enorm enthousiast over het slagers­beroep en motiveert zijn vrienden om ook naar Brugge te komen. We hopen natuurlijk dat hij later ook bij Magda zal komen werken.”

40% van de omzet van Magda komt voort uit de vleesverkoop. Veel concurrentie ondervindt Supermarkt Magda niet in Malderen. Danny: “Het slagersberoep sterft uit, ook in Malderen. Daarom dat het net voor ons ook de moeite was hierin te investeren.”

Specialisatie zorgt voor meerverkoop

De mensen komen van ver voor de verse paardenschep, tong in Madeirasaus of vol-au-vent van Danny, zelfs vanuit Boom of Meise. Danny weet wel waarom: “Omdat onze producten gewoon lekker zijn! De meeste vleeswaren prepareren we naar eigen recept. We sleutelen er al jarenlang aan en zullen dat ook blijven doen. Vroeger kochten we bijvoorbeeld droge worstjes aan uit een fabriek. We verkochten daar toen zo'n 120 stuks van per week We zijn die toen zelf beginnen maken, en nu verkopen we er 1.400 per week.”

Medewerkers

Bij Magda werkt veertig man personeel. Danny: “Dat is zo gegroeid. We produceren en verpakken veel zelf, wat ons ook mooiere marges oplevert.” De verbouwingen werden grotendeels  samen met het team van supermarkt Magda en vrienden en kennissen uitgevoerd. Danny: “Eigenlijk was dat een fantastische ervaring. Elke zondagmiddag gedurende zes maanden samen werken, smeedt mooie banden.” Zelf helpt Danny nog steeds met de bediening op zaterdag en zondag, de piekmomenten. Danny: “De deur van mijn bureau bevindt zich nu net tegenover de deur van de beenhouwerij. Als we de twee openzetten, kan ik zo meekijken achter de toonbank. Ook in het algemene bureel maakten we een langwerpig kijkvenster. Zo zien we altijd of er veel volk staat te wachten en we dus moeten komen helpen.”

Met feestdagen prepareert supermarkt Magda honderden gourmetschotels. Danny: “Dat is echt bandwerk. We hebben hierop heel de timing van de verbouwingen afgestemd.
De burelen moesten voor
15 december af zijn, anders konden we nooit alle bestellingen opvolgen.” Ook hiervoor werden de ateliers nu handiger ingericht.

Verbouwingen

De nieuwe winkel moest een 'hedendaags' gevoel oproepen
en vooral ruim zijn.

Danny: “vroeger heerste hier te veel een kerkergevoel.” Om inspiratie op te doen, bezocht Danny vooral veel andere supermarkten. Danny: “Daar keek ik vooral naar wat ik niet wou, zodat ik uit de fouten van anderen kon leren.” De verbouwing zelf begon achter de schermen in oktober 2008. Letterlijk. De burelen werden afgebroken, de muren gezet. Ondertussen konden de klanten ongestoord verder winkelen. Danny: “De mensen hadden hier geen last van, tenzij soms wat stof en lawaai in de winkel.” Vanaf januari 2009 was de winkel zelf aan de beurt. In totaal is de beenhouwerij twee weken gesloten geweest, vanaf 12 maart, en de winkel één week, van 19 tot 27 maart. Dit om de puntjes op de i te zetten en vooral om de nieuwe vloeren te kunnen gieten en de rekken te installeren.

Inrichting

Danny: “Qua inrichting staat enkel de drank nog op dezelfde plaats. En ook de verstoog min of meer, maar wel een paar meter achteruit. Dat moest wel zo, want de ateliers liggen er vlak achter.” De groenten zijn nu het eerste wat de klanten zien als ze de winkel binnenkomen. Danny: “Vroeger dachten we dat de mensen die het laatst wilden kopen, omdat ze bijvoorbeeld liever geen gekneusde aardbeien wilden op het einde van de rit. Maar de klant wil net eerst zijn groenten. Ziet hij bijvoorbeeld dat we prachtige asperges in huis hebben, dan krijgt hij daar zin in en bouwt hij of zij hierop de rest van zijn maaltijd voort. Deze ingrediënten zoekt hij dan verder in de winkel bijeen.”

Nieuwe producten?

De nieuwe vierkante meters bij Magda werden vooral gebruikt om meer ruimte te creëren. Danny: “In de nieuwe winkel hebben we zo'n 10% meer producten. Dit zijn voornamelijk de 'specialere' producten, waar we dus niet per se een grote omzet op draaien. Het zijn producten waar mensen naar vragen, of die ons interessant lijken door wat vertegenwoordigers ons aanbrengen.”

Van rekken tot zakjes

Danny: “We hebben ervoor gekozen nieuwe rekken te plaatsen. Deze waren nog niet helemaal versleten, maar anders hadden we ze bij het uitbreken
van de winkel allemaal moeten nummeren en apart zetten om achteraf de puzzel weer te kunnen maken. Dat zou ons te veel tijd gekost hebben. Voor de nieuwe rekken kozen we voor leverancier Mertens. Dit omdat het een Belgisch bedrijf is dat bovendien niet te ver van bij ons gelegen is, namelijk in Wilrijk.” Voor de kassa's breidde Magda uit van vier naar vijf stuks, de oude gingen op de schroothoop. Danny: ”Oorspronkelijk wilden we dat we de groenten en het fruit zelf zouden wegen aan de kassa. De nieuwe kassa's kunnen dat ook, maar voorlopig opteren we er toch nog voor om de klant zelf te laten wegen. Vooral bij interim­medewerkers merkten we dat het weegproces ingewikkeld is. Ze kunnen bijvoorbeeld geen berg­appelsienen van bloedappelsienen onderscheiden, het vergt tijd dat te leren.” De klanten krijgen ook nog steeds gratis een zakje. Danny: “We maakten ze iets dikker, zodat we de milieutaksen ontlopen. Ze betekenen ook goede reclame. De klant apprecieert dit duidelijk.”

Bewegwijzering

De winkel is opvallend sober qua banners en kaartjes. Danny: “Ik ben de visuele vervuiling in de winkel behoorlijk beu. Er hangen ook geen wegwijzers of banners meer met promo's. Die moesten om de twee weken veranderd worden en dat gaf te veel werk.
De mensen kijken toch enkel op
schap- en kophoogte.” Voor de prijsaanduidingen werken ze nog steeds met kaartjes. Danny: “We hebben het automatische systeem zeker overwogen, maar uiteindelijk brengt dit ook veel werk met zich mee, doordat het sneller werkt, wordt er ook minder geconcen­treerd gewerkt en staan er makkelijker fouten op het schermpje.”

Beveiliging

Bewakingscamera's en een alarmsysteem hebben ze al vijftien jaar. Danny: “Uiteindelijk zijn mijn ouders, die boven de winkel wonen en wij, die ernaast wonen, de beste waakhonden.”

Logo

Aan het logo, de guitige ogen met en lachende banaan als mond in geel en rood werd niet geraakt. Danny: “Ik wou wel graag het woord 'lekker' toevoegen in onze naam of op ons logo. Want dat is waarvoor de mensen bij ons terechtkunnen, lekkere dingen, echt lekker vlees. Uiteindelijk hebben we het achterwege gelaten, maar ik heb het toch nog ergens kunnen verwerken (lacht). Bij de nieuwe ticketprinters staat er op het aanschuifbonnetje van de slagerij 'lekker vlees' of 'lekkere charcuterie'. Wanneer een klant tegen ons zegt dat het lekker was, is dat voor ons het mooiste compliment.”

Opening

Op 27 maart opende de nieuwe Magda. Op 26 maart was er een feestelijke opening in de tent waar ze gedurende de week voor de opening de goederen opgeslagen hadden. Er was een man of vijfhonderd en Günther Neefs gaf een optreden. Bij een nieuwe start hoort immers een feest, vonden Christel en Danny.

Danny: “Anders is dat zoals trouwen zonder trouwfeest. De klanten zagen de nieuwe winkel stilletjesaan groeien, en dus was dit ook voor hen het begin van een nieuw tijdperk. Mijn ouders dachten er toch anders over: “Hoe zal je maandagochtend dan in de winkel staan, fris?” Maar ze lieten het niet aan hun hart komen. Danny: “We krijgen alleen maar positieve reacties. Zelfs de burgemeester is fier.”

In de korte tijd dat Supermarkt Magda opnieuw open is, zijn de resultaten van de verbouwing opmerkelijk. Er wordt 20 à 25% meer vers verkocht, twee keer zoveel fruit en kaas. Danny: “Enkel voor de visafdeling hebben we misschien overdreven. We brachten die van 1 m naar 2,5 m en dat was niet nodig geweest. Verder zijn we wel nog volop op zoek naar een nieuw assortiment, dat natuurlijk rendabel moet zijn. Aan tien soorten zalm heeft onze klant geen boodschap.”

Keuze voor Prima

Vijf jaar lang praatte Danny over de verbouwingen. In die vijf jaar twijfelde hij echter ook of ze van Prima zouden overstappen naar bijvoorbeeld Spar of Delhaize. Maar na veel gepalaver was het voor hem duidelijk dat Prima hem gaf wat hij wou: vrijheid en de eerlijkste prijspolitiek om een mooie marge te kunnen houden. Magda is vandaag de grootste Prima van het land.

Danny: “Huyghebaert zelf is ondertussen de tachtig voorbij, maar een aantal jaar geleden is er een nieuw gedelegeerd bestuurder begonnen bij Prima, en zijn beleid voelt goed aan. Vroeger hadden de aankopers alle macht bij Huyghebaert en was er een grote muur tussen de klant en de aankopers. Nu is het andersom: Huyghebaert vindt alle informatie die het van zijn leden krijgt nuttig. Ik luister naar wat mijn klanten willen en kan dit communiceren naar Prima.” Ook de vrijheid in assortimentskeuze was doorslag­gevend. Danny: “Ik mag mijn assortiment zelf aanpassen. Wil ik bijvoorbeeld honing met noten aanbieden, of de beste chocolade­saus van Callebaut voor op de mensen hun dame blanche thuis, dan mag dat. Ik kan die keuzes ook aanreiken aan het bestuur, die de andere Prima's dan ook kunnen tippen over een product. Vroeger waren het de aankopers die beslisten wat er in de rekken kwam en dan ging het eigenlijk alleen over wat goed verkocht. Van Marsala bijvoorbeeld, een Italiaanse likeurwijn die je nodig hebt om sabayon te maken, verkopen we er misschien maar zestien op een jaar. Als ik bij Delhaize of Spar zou zitten, zou dat product misschien al lang niet meer in mijn rekken te vinden zijn, en dat zou een teleurstelling zijn voor onze klanten die weten dat
ze dat hier al jarenlang kunnen vinden.”

Toch getwijfeld?

Waarom twijfelde Danny dan toch aan Prima? Danny: “Bij Prima moet je wel zelf volledig zorgen voor je winkel. Dat is niet vanzelfsprekend.  Als een product bijvoorbeeld niet binnenkomt, moet je er zelf achter zitten om het toch te pakken te krijgen, je moet alles zelf doen. Maar voor mij is dat niet moeten, het is mogen. Prima vraagt zelfs of ze een sticker op je deur mogen kleven met hun logo erop. En je mag je aankopen doen waar je wil. Bij Huyghebaert is het dus service geven en krijgen. Bij andere winkels krijg je misschien wel een paleis van een winkel, maar je krijgt ook maar een kleine marge. Toch heb je wel de kosten die een paleis met zich meebrengt. Dan moet je op andere zaken besparen, zoals op je personeel, je service enzovoort. En inboeten aan kwaliteit, dat wou ik niet doen.”